تبلیغات اینترنتیclose
با من طلوع کن ( محمود مشرف آزاد تهرانی )
پیچک (محمود مشرف آزاد تهرانی)(م آزاد)
شعر و ادب پارسی
با من طلوع کن ( محمود مشرف آزاد تهرانی ) ( با من طلوع کن یک فطعه, )
نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 22 شهريور 1391 توسط سید مجتبی محمدی ساعت 0:26 تعداد بازديد : 318 |

با من طلوع کن

 

 

هنگام انتحار
 هنگامه ی خزانست
هنگام انتحار گل سرخ
در کوچه های سنگی
هنگامه ی طلوع شب از شب
و رود را ببین که چه هرزابی ست
عشقی تمانده است و نمی
دانی دیگر
عشقی نمانده است
نامش فراموش است
 از یادم
 زیرا که من نه دیگر فرهادم
 و او نه دیگر شیرین
بیگانه وار در شب شادیگسار ما
دیگر بهاری نیست
او را نشسته می بینم بر سریر سنگ
هنگام انتحار گل سرخ
ماننده ی چکاوک پیری
 او را نشسته
 خسته و بیزار می بینم
فرهاد وش منم که چنین عریان
 در زیر تازیانه رها کرده تن
خم کرده پشت
 با تیشه می کوبم
می کوبم
بر قلب بیستون
و خواب تازیانه ی الماس
از جان سرد سنگ
 تهی می شود
 بر قلب بیستون
بر بیستون سرد تهی می کوبم مشت
 خم کرده پشت
 می خوانم شیرین را شیرینم را
باری چگونه فرهاد
 از یاد می تواند بردن
نام تمام شیرین را ؟
 هنگامه ی طلوع شب از شب
خم کرده پشت عریان
فریاد فریادا
آشفته می شوم
فریاد بر می آورم از دهشت جدایی
 ای شهر آشنایی آیا تمام یاران
رخت سفر بستند
 و هیچ کس نمانده ست
 بر سنگواره یی که نشان از شهری داشت ؟
هنگام انتحار گل سرخ
مانند سهره می رود و می سرایی از باغ
 و نیلگونه خوابی
می روید
 از قلب سهره وارت
ای نازنین بمان و بدان
کاین شب بلند
 این جاودانه وار نمی ماند
 و انتحار گل
و سوگوار خواندن خونین هر چکاوک
آغاز پایانی ست
این جاودانه واری را
 آری
تنها اگر بمانی
تنها اگر بمانی با من
 مانند سهره یی کهنمی داند
 چه نیلگونه خوابی دارد
 و آفتابی طالع
در خون خوابناکش فریاد می زند
من
سوگوارم ای یار
من آن چکاوکم که در آفاق سنگواره شهری
 که زیسته ام
 و خوانده ام
 و خواسته ام تا در آن ویران
نامی نشانی حتی یادی را فریاد گر باشم
و سوگوار
آری
 من سوگوار ای یار ؟
با من بمان
 همیشه بمان با من
 و بخوان با من
با من
اگر بمانی ای یار
 گرم خیال تسلیم
تسلیم عشق بودن تسلیم عشق آری
اما نه با شکنجه تسلیم واماندن
من انتحار شوق گل سرخم
و در تو منتحر
وقتی که عشقی نیست
نامی نمی ماند
تاعاشقانه باز بنامی
گلهای سرخ را
وقتی که گلسنگی
 بی ریشه می ماند
و
ابرهای سرد سترون
 از آسمان شهر گذر می کنند
یادی نمی ماند
 در این حصار سنگی
تو می روی
تو می روی و باز می گذاری
تنها مرا دراین شهر
مانند ابر سرد سترون
 آهسته وار می گذری از فراز شهر
و از کنار من
 مانند رود هر رهگذری از کنار دشت
 در چشم
های خسته وش تو
شکی درخشانست
مانند تازیانه ی الماسی
 که می درد
 خارای مرده یی را
ای نازنین ! همیشه بمان با من
 و در کنار من
و مرگ عاشقانه ی گل های سرخ را
گریان وسوگوار و پریشان خیال باش
من می خواهم
 می خوانم
و با تمام تشویشی کز تمام
هستی من
با تشویش
 از انتحار سرخگلی می گویم
 می گریم در خویش
 در شهر آشنایی
یاران خدا را یاران
هنگام انتحار گل سرخ
 فریاد سهمگین چکاوک ها را بشنوید
 که بر سریر سنگ
از خونبهای غنچه ی سرخی
فریاد بر می دارند
که در حصار کور فراموشی
تنها ماند
یاران خدا را لحظه یی درنگی
ای نازنین چگونه رهامی کنی مرا
 تاریکوار و عریان ؟
شک تو
الماس ست بی شک
 الماسی
که می درد و می شکافد
 و می کشد
و هیچ دیگر هیچ
 شک تو شک ست
بر یقینی
 که منم
 که من باید باشم
با هم
برهنه تن
 و برهنه جان تر
دو آینه ی برابر هم روشن
نه مرده و مکدر
در گردباد طاغی چشمانت
 می بینم
فریاد ارغنون را
 وقت طلوع خون
 در باغ ارغوان
 هنگام انتحار گل سرخ
و انفجار شوق
سر می گذارم آرام بر سینه ات
خاموش و خسته می گریم از
شوق
وقتی صدای گرم مسلسل
تحریر عاشقانه ی شوق ست
 در این زمان زمانه ی تاریکوار بودن
و عطر انتحار تو را می رهاند از خویش
زیرا که انتحار نه تسلیم
هنگامه ی شکفتن
 هنگامه ی بهار
و انفجار شوق هزاران نه
 یک چکاوک
از دوردست جنگل شهری که مرده است
یا مرده وار می نماید از دور
تنها اگر بمانی با من
آری بیا ای دوست
و از تمام این شب یلدایی
 با من طلوع کن
ای بی تو من وزیده خزانی به خون برگ
ای بی من همیشه ی یلدایی
با من
 طلوع کن
آنجا
با من تویی
 چکاوک بیداری
 بی هیچ سوگواری
 که عطر انتحار تو را می رهاند از خویش
هنگامه شکفتن
هنگامه ی بهار
 
 

محمود مشرف آزاد تهرانی



برچسب ها: ,
امتياز : 0 | نظر شما : 1 2 3 4 5 6 | لينك ثابت